یه اتاق تاریک

یه سکوت بهت آلود

یه آرامش مسموم

یه آهنگ ملایم

یه جمله عمیق وسط آهنگ

بی تو من در همه شهر غریبم غریب

پی قطره اشک که رو گونه هام لغزیذ

بهم فهموند که چقدر دلم برای داشتنت تنگ شده

امشب دستام بهونه دستهاتو داره و چشمهام حسرت یه نگاه و اون چهره معصوم

یه بهت غریب تو گلوم لونه کرده و یه احساس غریبتر داره تبر به ریشه بودنم می زنه

دلم برای روزهای آفتابی گذشته بیتابی می کنه و پاهام بدجوری دلتنگ پا گذاشتن تو جاده بارون زده خیالته

چقدر سخته آرزوی کسی رو داشتن که آرزوت نداره

چقدر سخته دلتنگ کسی بودن که دلتنگ دیگریه

خواستم رو یادت خط بکشم

خواستم که دیگه دلتنگت نباشم

از جام بلند شدم

چراعهای اتاق رو روشن کردم

سکوت رو شکستم

آهنگ رو قطع کردم و اشکهام رو پاک

اما قطره اشک بعدیم رو گونه هام سر خورد تا بهم بفهمونه که هنوزم دلتنگتم

یاحق