عشق به معناي ديگس

ميدونم عشق به معناي ديگس سر زمين دل يه دنياي ديگس

ميدونم که عاشقي نيست راهش اين عشق سر مايه و سوداي ديگس

عاشقا ساده و بي رنگ و ريان قلبشون مثل يه درياي ديگس

عاشقا ديارشون شهر شبه فکرشون تو خواب و روياي ديگس

شهر عشق و مثل من خوب بلدن عشقشون سنبل عشقاي ديگس

اون روزي که عشق اومد دلم رو برد فهميدم نيگاش يه جوراي ديگس

مثل بارون نمنمک حرف ميزدم تا بگم چشات يه شهلاي ديگس

ميدونستم حواسش اينجاها نيست پيش يه عاشق و رسواي ديگس

توي آخرين نفس دلم گرفت ديدي عشقم به يه معناي ديگس

گرماي تابستان ديگر نفس را به شمارش نمي انداز. شهريور به آخر رسيده است وتا همين يكي دو روز ديگر پاييز خود را به روي تمام سايه هاي شهر پهن مي كند. از همين حالا درختان چشم روي چشم گذاشته اند و به خوابي رفته اند كه حتما پر از بوي انتظار رسيدن، دوباره دميدن و بهاري بودن است. برگ هاي زرد ميهمان ناخوانده تمام پياده روها شده اند . پاييز همين پشت ديوار خوابيده است تا تو در را باز كني و يكباره وجودت مملو از رنگ باران و ابرهاي پاييزي شكل شود.

دوباره همه چيز شروع مي شود. دل دل زدن هاي كودكانه و در قاب پنجره يله دادن تا شايد نم نم باران هاي پاييزي گونه هايت را متورم كند. بالاخره اين هم براي خود نوعي نيايش است. پاييز وقتي مي آيد همه چيز باخود مي آورد. خاطرات گذشته را در جلوي چشمانت ستاره مي زند و حرف و حديث هاي كودكانه را در وجودت زنده مي كند تا اين گونه شود كه تو براي لحظه اي هم كه شده خيز برداري و ميان خودت و آدميت گنده ات تنها يك بشارت كوچك را به شهادت بگيري . اين همه تنها براي اين است كه فقط ثانيه اي كوچك شده اي، درست به اندازه قد كودكي كه هنوز عاشقانه ستاره هاي آسمان را مي جورد و به تمام آدم هاي شهر سلامي بي ريا تعارف مي كند. پاييز مي آيد تا تو به ياد آوري كه زنده اي؛ زندگي مي كني اما هنوز نمي تواني خوب سخن بگويي چه اين ميوه ممنوعه بر تن هيچ درختي، نه تنها در پاييز بلكه در بهار هم نمي رويد. منتهي پاييز فردا يا شايد هم پس فردا بيايد تا با تو قسمت كند تمام حس غريب تنهايي اش را، آن هم در شهري كه به راستي عصا از كور مي دزدند . ياد پارسال افتادم ، پاييز 1382؛ غروبي يود تاريك با هجوه اي بزرگ از مهتاب ؛ با حنيف مزروعي روي بالكن كوچك روزنامه بزرگ« ياس نو» ايستاده بوديم و برگ هاي زرد را در زير نور مهتابي هاي شهرداري شمارش مي كرديم. او گفت:«مهر ماه كه مي شود انگاري تازه چشم بر جهان گشوده ام. وجودم سبز مي شود. پارسال اين گونه بود، سال قبل از آن نيز و سال آينده هم مي خواهم دوباره وجودم را با پاييز قسمت كنم». اين را حنيف مي گفت؛ سال گذشته روي بالكن كوچك روزنامه بزرگ ياس نو؛ اما امسال او رفته است به جرمي كه مي گويند دل دل بي قرار آزادگي است و حتما حالا در چار ديواري نمي دانم كجا با پاييز بگو مگو مي كند. بگذ ريم؛ هر جا كه هست به طور حتم خيلي د ور نيست، مي توان از همين جا صداي زمزمه قلب او و تمام حنيف ها، از محمد حنيف نژاد تا حنيف مزروعي را شنيد. پاييز همين كوچه پشتي آرام گرفته است. او منتظر ايستاده تا همين يكي دو روز شهريور نيز پيكرش را در دستمالي كهنه بپيچد و جاي را براي نفس هاي باراني او باز كند.ديگر گرماي تابستان نفس را به شمارش نمي اندازد. دوباره همه چيز شروع مي شود. دل دل زدن هاي كودكانه و در قاب پنجره يله دادن تا شايد نم نم باران هاي پاييزي گونه هايت را متورم كند. سلام پاييز جان ! حال همه ما خوب است اما تو باور نكن.

؛؛

بازم ميام مرد پاييزي

من بازم برگشتم تا عاشقم بنویسم