براي همه آنهايي كه بي تقصيرند:  

تقديم به چشم هايي كه در راه ماندند و دل هايي كه آنها را راندند...  
تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي آنها را نبست...  
زندگي شيبي ست...  
عشق سيبي ست...  
و واي بر حال آنكه در عشق پايبند نظم و ترتيبي ست...  
و اما تو...    
قرار نبود آنوقت هاي تو جايشان را با اينوقت هاي من عوض كنند...  
قرار نبود عشق هم مثل گيلاس ، بوسه ، عيدي و تعطيلات تابستان اولش قشنگ باشد..
قرار نبود كسي سختش باشد بگويد : دوستت دارم...  
قرار نبود كسي به هواي نشكستن دل ديگري بماند...
قرار بود هركس به هواي نشكستن دل خودش بماند...
قرار نبود هرچه قرار نيست باشد...
قرار تنها بر بي قراري بود و بس...
گمان نميكنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد...
اما يقين دارم كه كودك دلت كمتر از پيش بهانه لالايي شعر گونه ام را ميگيرد...
كمي دلواپس دلواپسي هاي يكديگر باشيم...

***************************
من ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم ...
که از من عاشقتر باشد و از من براي تو مهربانتر....
من ترا به کسي هديه ميدهم...
که صداي ترا از هزار فرسخ راه دور در خشم... در مهرباني...در دلتنگي...
در هزار همهمه ي دنيا يکه و تنها بشناسد
من ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم
که راز آفتابگردان
و تمام سخاوتهاي عاشقانه ي اين گل معصوم را بداند
و ترنم دلپذير هر آهنگ...هر نجواي کوچک...
برايش يک خاطره ي مشترک باشد...
او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد
که امروز هواي دلت افتابي
يا آن دلي که من برايش ميميرم
سرد و بارانيست...
اي بهانه ي زنده بودنم   
ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم
که قلبش
بعد از هزار بار ديدن تو
باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد
همانطور عاشق...
همانطور مبهوت وقار و جمال بي مثال تو....
اما آيا کسي پيدا خواهد شد؟!!!
از من عاشق تر...؟   

زند گی زیباست ای زیبا پسند گر بیفروزیش نقش شعله اش در هر کران پیداست وگر نه خاموش است خاموشی گناه ماست

در انتهاي روز که دروازه غروب

وا ميشود به خلوت مغموم شامگاه

اهنگ پاي خسته اي از عمق دور دست

اواز ميدهد که روان شد کسي به راه

چشمان من به کاوش نا اشناي خويش

مي جويد ان کسي که روان است سوي من

اما به عمق اين ره متروک مانده نيست

غير از خيال درهم و پر هياهوي من

گاهي فرو روم به خيالي که بي خيال

از روي لحظه لحظه عمرم گذر کنم

خود را ز خود برانم و در اين ميان به هيچ

چون رفته ها نيامده ام را هدر کنم

ليکن به عمق جاده باز ان صداي پا

سر ميکند ترانه و نزديک ميشود

خورشيد روز ميرود و روز ميرود

کس سوي من نيامده تاريک ميشود.

هي فلاني...؟...مي داني؟...

مي آ يند.......

و تو در خود مي ماني .......

راستي نگفتي؟ رسم تو نيز چنين است؟

مثل همه ي فلاني ها هستي!!!